Kakamama liet een reeks van 6 multidisciplinaire dialogen los op de kleinst van aller S.A.C.’s.
Een blind date van beeldende kunstenaars leerden elkaar praktijk en aanpak al doende kennen. Hieruit ontstonden 6 verschillende dialogen in beeld, soms conceptueel gelaagd, dan weer elementair geëxposeerd. Een woordkunstenaar luisterde telkens de openingsavond op met een gedicht, op raam geschilderd of anders. Diezelfde avond bracht een derde partij het geluid. Niemand wist vooraf aan de avond wat er zou gebeuren. De dialoog ontstond niet op papier, ze ontstond in het echt, beeld en geluid en woord ontmoetten elkaar dan pas voor het eerst. Er was geen zaaltekst, geen vooraf afspraak, geen titel bij het werk. Je beschouwde op het moment zelf en ervaarde wat dit met je deed: rechtstreeks vanuit het gemaakte beeld. Dit leverde 6 collectieve parels op waarin publiek telkens weer een andere rol toebedeeld kreeg, telkens weer niet wist wat het zou zijn. Hoe kondig je aan waar je nog niets over weet? Met een nummer, van 1 tot 6.